Każda fiolka zawiera ≥10 ml roztworu do wstrzykiwań GS-441524.

Zastrzyki mogą powodować dyskomfort ze względu na kwaśne odczyn roztworu (pH ~1,5–1,6), niezbędny do utrzymania GS-441524 w stanie rozpuszczonym. Ból różni się w zależności od kota i techniki wstrzyknięcia. Zmiana miejsc wstrzyknięć, powolne wstrzykiwanie i stosowanie cienkiej igły zmniejszają dyskomfort. Niektórzy właściciele stosują gabapentynę przed zastrzykami – zapytaj lekarza weterynarii, czy jest to odpowiednie dla Twojego kota.

Rany powstają, gdy to samo miejsce jest wielokrotnie wstrzyknięte lub gdy zastrzyk jest wstrzykiwany zbyt głęboko w mięsień lub tkankę nerwową. Zmieniaj miejsca i zawsze wstrzykuj lek do tkanki podskórnej (pod skórę, a nie do mięśnia). W przypadku wystąpienia rany, usuń otaczające włosy i delikatnie przemyj ranę co najmniej 4 razy dziennie roztworem nadtlenku wodoru w stosunku 1:5. Skontaktuj się z naszym zespołem, jeśli rany się nasilą lub nie zagoją w ciągu kilku dni.

Częstym problemem podczas zastrzyków jest skrępowanie. Spróbuj owinąć kota ręcznikiem (metoda „burrito”), aby ograniczyć ruchy. Podanie leku tuż przed ulubionym posiłkiem może pomóc w skojarzeniu zastrzyków z pozytywnym doświadczeniem. Jeśli kot nadal jest bardzo oporny, skonsultuj się z lekarzem weterynarii w sprawie krótkotrwałego podawania gabapentyny przed zastrzykami. Szybkie i pewne wstrzyknięcie zmniejsza również ogólny stres zarówno u kota, jak i właściciela.

Unieś fałd skóry kciukiem i palcem wskazującym, a następnie wbij igłę pod kątem 45 stopni w uniesiony namiot. Jeśli uniesiesz wystarczająco dużo skóry, wkłucie będzie w warstwie podskórnej. Powinieneś wyczuć minimalny opór podczas naciskania tłoka. Jeśli kot głośno krzyczy lub miejsce wkłucia stwardnieje natychmiast po wstrzyknięciu, igła mogła zostać wbita zbyt głęboko. Obejrzyj nasz film instruktażowy, aby zobaczyć instrukcję krok po kroku.